Utopia

SHE sat at the window watching the evening invade the avenue. Her head was leaned against the window curtains and in her nostrils was the odour of dusty cretonne. She was tired.

Few people passed. The man out of the last house passed on his way home; she heard his footsteps clacking along the concrete pavement and afterwards crunching on the cinder path before the new red houses. One time there used to be a field there in which they used to play every evening with other people's children. Then a man from Belfast bought the field and built houses in it -- not like their little brown houses but bright brick houses with shining roofs. The children of the avenue used to play together in that field -- the Devines, the Waters, the Dunns, little Keogh the cripple, she and her brothers and sisters. Ernest, however, never played: he was too grown up. Her father used often to hunt them in out of the field with his blackthorn stick; but usually little Keogh used to keep nix and call out when he saw her father coming. Still they seemed to have been rather happy then. Her father was not so bad then; and besides, her mother was alive. That was a long time ago; she and her brothers and sisters were all grown up her mother was dead. Tizzie Dunn was dead, too, and the Waters had gone back to England. Everything changes. Now she was going to go away like the others, to leave her home.

Home! She looked round the room, reviewing all its familiar objects which she had dusted once a week for so many years, wondering where on earth all the dust came from. Perhaps she would never see again those familiar objects from which she had never dreamed of being divided. And yet during all those years she had never found out the name of the priest whose yellowing photograph hung on the wall above the broken harmonium beside the coloured print of the promises made to Blessed Margaret Mary Alacoque. He had been a school friend of her father. Whenever he showed the photograph to a visitor her father used to pass it with a casual word:

"He is in Melbourne now."

She had consented to go away, to leave her home. Was that wise? She tried to weigh each side of the question. In her home anyway she had shelter and food; she had those whom she had known all her life about her. O course she had to work hard, both in the house and at business. What would they say of her in the Stores when they found out that she had run away with a fellow? Say she was a fool, perhaps; and her place would be filled up by advertisement. Miss Gavan would be glad. She had always had an edge on her, especially whenever there were people listening.

"Miss Hill, don't you see these ladies are waiting?"

"Look lively, Miss Hill, please."

She would not cry many tears at leaving the Stores.

But in her new home, in a distant unknown country, it would not be like that. Then she would be married -- she, Eveline. People would treat her with respect then. She would not be treated as her mother had been. Even now, though she was over nineteen, she sometimes felt herself in danger of her father's violence. She knew it was that that had given her the palpitations. When they were growing up he had never gone for her like he used to go for Harry and Ernest, because she was a girl but latterly he had begun to threaten her and say what he would do to her only for her dead mother's sake. And no she had nobody to protect her. Ernest was dead and Harry, who was in the church decorating business, was nearly always down somewhere in the country. Besides, the invariable squabble for money on Saturday nights had begun to weary her unspeakably. She always gave her entire wages -- seven shillings -- and Harry always sent up what he could but the trouble was to get any money from her father. He said she used to squander the money, that she had no head, that he wasn't going to give her his hard-earned money to throw about the streets, and much more, for he was usually fairly bad on Saturday night. In the end he would give her the money and ask her had she any intention of buying Sunday's dinner. Then she had to rush out as quickly as she could and do her marketing, holding her black leather purse tightly in her hand as she elbowed her way through the crowds and returning home late under her load of provisions. She had hard work to keep the house together and to see that the two young children who had been left to hr charge went to school regularly and got their meals regularly. It was hard work -- a hard life -- but now that she was about to leave it she did not find it a wholly undesirable life.

She was about to explore another life with Frank. Frank was very kind, manly, open-hearted. She was to go away with him by the night-boat to be his wife and to live with him in Buenos Ayres where he had a home waiting for her. How well she remembered the first time she had seen him; he was lodging in a house on the main road where she used to visit. It seemed a few weeks ago. He was standing at the gate, his peaked cap pushed back on his head and his hair tumbled forward over a face of bronze. Then they had come to know each other. He used to meet her outside the Stores every evening and see her home. He took her to see The Bohemian Girl and she felt elated as she sat in an unaccustomed part of the theatre with him. He was awfully fond of music and sang a little. People knew that they were courting and, when he sang about the lass that loves a sailor, she always felt pleasantly confused. He used to call her Poppens out of fun. First of all it had been an excitement for her to have a fellow and then she had begun to like him. He had tales of distant countries. He had started as a deck boy at a pound a month on a ship of the Allan Line going out to Canada. He told her the names of the ships he had been on and the names of the different services. He had sailed through the Straits of Magellan and he told her stories of the terrible Patagonians. He had fallen on his feet in Buenos Ayres, he said, and had come over to the old country just for a holiday. Of course, her father had found out the affair and had forbidden her to have anything to say to him.

"I know these sailor chaps," he said.

One day he had quarrelled with Frank and after that she had to meet her lover secretly.

The evening deepened in the avenue. The white of two letters in her lap grew indistinct. One was to Harry; the other was to her father. Ernest had been her favourite but she liked Harry too. Her father was becoming old lately, she noticed; he would miss her. Sometimes he could be very nice. Not long before, when she had been laid up for a day, he had read her out a ghost story and made toast for her at the fire. Another day, when their mother was alive, they had all gone for a picnic to the Hill of Howth. She remembered her father putting on her mothers bonnet to make the children laugh.

Her time was running out but she continued to sit by the window, leaning her head against the window curtain, inhaling the odour of dusty cretonne. Down far in the avenue she could hear a street organ playing. She knew the air Strange that it should come that very night to remind her of the promise to her mother, her promise to keep the home together as long as she could. She remembered the last night of her mother's illness; she was again in the close dark room at the other side of the hall and outside she heard a melancholy air of Italy. The organ-player had been ordered to go away and given sixpence. She remembered her father strutting back into the sickroom saying:

"Damned Italians! coming over here!"

As she mused the pitiful vision of her mother's life laid its spell on the very quick of her being -- that life of commonplace sacrifices closing in final craziness. She trembled as she heard again her mother's voice saying constantly with foolish insistence:

"Derevaun Seraun! Derevaun Seraun!"

She stood up in a sudden impulse of terror. Escape! She must escape! Frank would save her. He would give her life, perhaps love, too. But she wanted to live. Why should she be unhappy? She had a right to happiness. Frank would take her in his arms, fold her in his arms. He would save her.

She stood among the swaying crowd in the station at the North Wall. He held her hand and she knew that he was speaking to her, saying something about the passage over and over again. The station was full of soldiers with brown baggages. Through the wide doors of the sheds she caught a glimpse of the black mass of the boat, lying in beside the quay wall, with illumined portholes. She answered nothing. She felt her cheek pale and cold and, out of a maze of distress, she prayed to God to direct her, to show her what was her duty. The boat blew a long mournful whistle into the mist. If she went, tomorrow she would be on the sea with Frank, steaming towards Buenos Ayres. Their passage had been booked. Could she still draw back after all he had done for her? Her distress awoke a nausea in her body and she kept moving her lips in silent fervent prayer.

A bell clanged upon her heart. She felt him seize her hand:

"Come!"

All the seas of the world tumbled about her heart. He was drawing her into them: he would drown her. She gripped with both hands at the iron railing.

"Come!"

No! No! No! It was impossible. Her hands clutched the iron in frenzy. Amid the seas she sent a cry of anguish.

"Eveline! Evvy!"

He rushed beyond the barrier and called to her to follow. He was shouted at to go on but he still called to her. She set her white face to him, passive, like a helpless animal. Her eyes gave him no sign of love or farewell or recognition.

« اولین » 
 جیمز جویس 
ترجمه : جمال الدین فروهری 

«جیمز جویس» نویسنده ی نامدار ایرلندی در سال 1882 در «دوبلین» در خانواده بزرگی که به 
قول پدرش « دارای شانزده یا هفده فرزند» بود به دنیا آمد . تحصیلات خود را در کالج « وود » 
در شهر « گلاسکو » به پایان رسانید و سپس در « دوبلین » در کالج « بل ودر » به تحصیل 
پرداخت . به زبان لاتین علاقه ی فراوان داشت .در سال 1898 به دانشگاه رویال وارد شد و 
آموزش خود را در رشته ی فلسفه و زبان دنبال کرد . به تئاتر علاقه ی بسیار داشت و در سال 1900 
 درباره ی نمایشنامه ی «هنگامی که مامردگان بیدار می شویم » اثر « ایبس » در مجله ی 
فورتینا یتلی ریویو » گفتاری نوشت . یک چند در مدرسه «دالکی » تدریس کرد و در سال 1904 » 
ازدواج کرد و همراه همسرش به « زوریخ » و « تریست » رفت و درآن جا به تدریس زبان 
پرداخت . سال های جنگ جهانی اول را با همسر و دو فرزندش در نهایت تنگدستی گذرانید و از 
سال 1920 تا پایان عمر در پاریس به سر برد . در سال 1922 کتاب «اولیس » و در سال 1933 
بیداری فینه گان » که شاهکار اوست را منتشر ساخت و در ژانویه ی سال 1941 به درود زندگی » 
.گفت  

کنار پنجره نشسته بود و به گسترش پرده ی سیاه شب برفراز خیابان می نگریست . سرش را به 
.پرده تکیه داده بود و مشام اش از بوی پارچه پر شده بود . تنها چند  رهگذر از خیابان می گذشتند 
صدای پای مردی را که در خانه ی آخر می نشست بر روی سنگفرش خیابان شنید که دور می شد 
و به سوی راهروی جلوی خانه های قرمز رنگ پیش می رفت.  آن گاه صدای خش خش قدم هایش 
بر روی خاک های راهرو به گوش اش رسید . زمانی آن جا مزرعه ای بود و در آن کشت و کار 
می کردند و معمولن کودکان در آن بازی می کردند . او هم زمانی که بچه بود در آن جا با بچه های 
دیگر بازی ها کرده بود . بعدها مردی از مردم بلفاست این مزرعه را خرید و در آن خانه هایی 
ساخت .این خانه ها مثل خانه های قهوه ای رنگ معمولی نبود . خانه هایی بود که با آجرهای شفاف 
ساخته می شد .سقف آن ها از دور درخشندگی خاصی داشت . آن وقت که هنوز این خانه ها را 
نساخته  بودند بچه های کوچه مانند بچه های خانواده «دوین» و «واترز» و«دون» و همچنین 
کیو» ی کوچولو که افلیج بود و خودش و برادران اش و خواهران اش آن جا بازی می کردند» 
تنها «ارنست» بود که هیچ گاه بازی نمی کرد زیرا دیگر بزرگ شده بود .گاهی پدر «اولین » به 
.سراغ  او و خواهران و برادران اش می آمد و با نهیب چوب دستی اش آن ها را به خانه می برد 
ولی «کیو» ی کوچولو همیشه کشیک می کشید و تا می دید پدرشان به مزرعه می آید ، فورن بچه 
.ها را خبر می کرد

فکر می کرد با همه ی این سختگیری ها در آن وقت خیلی شاد و سرخوش بود . پدرش به این 
بدخویی نبود . مادرش هنوز زنده بود . اکنون سال ها از آن زمان می گذشت . خودش و برادران و 
خواهران اش همه بزرگ شده بودند . مادرش مرده بود ، «تیزی دون» هم مرده بود ،خانواده 
.واترز» به انگلستان باز گشته بودند . آری در این جهان همه چیز دستخوش تغییر و زوال است » 
.حالا خود اوهم می خواهد از این جا برود 
خانه . وطن . مدتی به دور بر اتاق نگاه کرد و همه ی اسباب و اثاثیه آن را یکی یکی از پیش چشم 
گذرانید. به این اثاثیه ها خو گرفته بود و همه ی آن ها برایش آشنا بود . هفته ای یک بار آنها را 
گرد گیری می کرد و بارها با خود گفته بود که این همه گرد و خاک از کجا می آید حتا به خواب هم 
نمی دید که روزی این اثاثیه ها را بگذارد و برود . ممکن بود دیگر هرگز آن ها را نبیند . نگاه اش 
به دیوار خیره شد. در این چند سال هیچ گاه به فکرش نرسیده بود که نام کشیشی را که عکس رنگ 
و رو رفته اش روی دیوار بالای سر آن پیانوی شکسته آویزان شده بود ، بپرسد .پدرش هر وقت آن 
«.را به کسی نشان می داد تنها می گفت :« حالا در ملبورن است

پذیرفته بود که این خانه را به حال خود بگذارد و برود. با خود می گفت آیا این کار عاقلانه ای 
است که خانه پدرم را ترک کنم .کوشش کرد که پیش و پس این کار را بنگرد و خوب و بد آن 
رابسنجد .تا کنون هر طور بود خانه ای و خوراکی داشت . آشنایانی دور و برش بودند که او آن ها 
را خوب می شناخت، عمری با آن ها خو گرفته بود. البته در این جا مجبور بود که هم در خانه و 
هم در فروشگاه کار کند ؛ خیلی هم کار کند. با خود می گفت وقتی در فروشگاه بفهمند که او با 
جوانی گریخته است چه خواهند گفت . شاید بگویند آدم احمقی بود و سپس با آگهی در روزنامه ها 
دیگری را به جایش استخدام کنند. دوشیزه «کاون» از این کار خیلی خوشوقت می شد . مگر همیشه 
خاصه در انظار این و آن به او نیش نمی زد ؟ و نمی گفت «دوشیزه «هیل » مگر نمی بیند این 
.خانم ها منتظرند» یا «دوشیزه» «هیل » شما را به خدا قدری تندتر کار کنید » 

از رها کردن فروشگاه ناراحت نبود در خانه جدیدش در کشوری دور و بیگانه این گونه رنج 
نخواهد برد. پس از مدتی عروسی خواهد کرد «اولین عروس می شود » ، « اولین به خانه شوهر 
می رود » مردم به او احترام خواهند گذاشت و با او آن چنان که با مادرش رفتار کردند رفتار 
.نخواهند کرد 

در این جا حتی حالا که نوزده سال دارد رفتار پدرش نسبت به او توهین آمیز است. می داند که 
علت رنجوری و تپش قلب اش همین ناگواری هاست .پدرش آن علاقه و محبتی که به پسران اش 
«هری» و «ارنست» داشته به اونداشته است . سبب این بی مهری آن بود که آن ها پسر بودند و او 
دختر . در روزهای اخیر تهدیدش کرده بود و گفته بود حتی برای شادی روح مادرش هم که شده 
است بلایی بر سر این دختر خواهد آورد . اکنون دیگر کسی را که پشت و پناه او باشد نداشت 
.برادر بزرگ اش مرده بود . هری هم که به کار تزیین کلیساها اشتغال داشت و بیش تر در دهکده 
ها به سر می برد. از این ها گذشته پدرش هر شب شنبه که به خانه می آمد سر پول با او دعوا می 
.کرد و این بدخویی پدر سخت او را خسته کرده بود . تمام حقوقش را می گرفت هر هفت شیلنگ را 
هری هم تا آن جا که می توانست برای او پول می فرستاد. ولی بدتر از همه وقتی بود که می 
خواست پولی از پدرش بگیرد . می گفت تو پول می خواهی چه کنی . پول ها را می گیری و نفله 
می کنی. تو عقل معاش نداری و من هم حاضر نیستم پولی را که با این همه زحمت به دست می آید 
،به تو بدهم بیهوده خرج کنی. خیلی چیزهای دیگر هم می گفت زیرا معمولن شب ها حالش بدبود 
بعداز این حرف ها آخر پولی به «اولین» می داد ولی می گفت آیا خیال نداری شام یکشنبه را دیگر 
خودت بخری. آن وقت اومجبور بود شتابان از خانه بیرون برود و خرید کند کیسه پوستی سیاه را 
به دست بگیرد و با آرنج راه خود را از میان انبوه مردم راهگذر بار کند و دیر وقت کیسه خواربار 
به دوش به خانه باز گردد در خانه هم کارش دشوار بود ، باید خانه را همیشه پاکیزه کند و مراتب 
.باشد کوچولوها سر وقت به دبستان بروند و به موقع غذایشان حاضر باشد 

تاکنون زندگی بسیار را گذرانیده بود ولی حالا که می خواست از رنج آن بگریزد می دید این وضع 
.چندان هم ناخوش آینده نبوده است 

،می خواست برود و زندگی نویی را با «فرانک» آغاز کند .فرانک جوان بسیار مهربانی بود
اندامی مردانه داشت ، خیلی خون گرم بود قرار بود همان شب همراه او با کشتی حرکت کند. زن او 
بشود و با او در «بوینوس آیرس» زندگی کند . در آن جا فرانک خانه ای داشت که آماده ی زندگی 
آینده شان بود . خوب یادش بود که چگونه نخستین بار با او روبرو شده بود . فرانک در خیابان 
مرکزی شهر در خانه ای پانسیون بود. او هم گاه گاهی به آن خانه می رفت .مثل این است که همین 
چند هفته پیش بود .آن روز فرانک جلوی در ایستاده بود کلاه اش به پشت سر متمایل شده بود و 
موهایش روی پیشانی آفتاب خورده اش ریخته بود . سپس با هم آشنا شده بودند فرانک هر شب در 
بیرون فروشگاه به انتظارش می ایستاد و او را تا خانه همراهی می کرد. شبی هم با هم به تماشای 
دختر بوهمی » رفته بودند و وقتی که در جای خلوتی در کنار فرانک نشسته بود مثل این بود که » 
در جهان دیگری سیر می کند. فرانک از موسیقی بسیار لذت می برد و خودش هم کمی آواز 
خواندن می دانست. مردم می دانستند که این دو یکدیگر را دوست می دارند . هر بار که فرانک 
آهنگ «دخترک دلباخته ی دریانورد» را برایش می خواند، از خود بی خود می شد و دل اش از 
،اضطراب مطبوعی می تپید. در آغاز کار تنها از این که  مردی را دلباخته خود کرده است شادبود 
اما بعدها حس کرد که از او خوش اش می آید. فرانک داستانهایی از کشورهای دوردست برایش 
نقل می کرد از سرگذشت خودش می گفت که چگونه نخستین بار به عنوان ملوان کشتی «اسن لاین 
» با حقوق ماهی یک لیره به کار آغاز کرده بود. تمام کشتی ها و جزییات همه سفرهای دریایی 
خود را خوب به یادداشت .از تنگه «ماگالن» گذشته بود و داستان های هراس انگیزی از «یاتاگوین 
ها» می دانست سرانجام در «بوینوس آیرس» اقامت گزیده بود و اکنون برای گذرانیدن ایام 
.مرخصی به انگلستان آمده بود 

پدرش از رابطه ی آن ها آگاه شده بود و به تاکید گفته بود که حق ندارد با فرانک حرف بزند . گفته 
بود :«من این ملوانها رابه تر ازهر کس می شناسم » . یک روز هم با فرانک کارش به پرخاش و 
منازعه کشیده بود و از آن پس این دو دلداده ناگزیر پنهانی با هم دیدار کردند .تاریکی شب ، خیابان 
.را در خود فرو برد . دیگر رنگ سپید دو نامه که روی دامان اش بود به وضوح دیده نمی شد 
یکی از این نامه ها را برای برادرش هری و دیگری را برای پدرش نوشته بود . برادر عزیز کرده 
اش ارنست بود اما هری را هم تا اندازه ای دوست می داشت . به تازگی دریافته بود که پدرش رفته 
رفته پیر و شکسته می شود . می دانست که اگر برود از دوری او رنج خواهد برد . گاهی پدرش با 
او مهربانی رفتار می کرد . چندی پیش که بیمار شده و خوابیده بود ، پدرش داستان هایی از اجنه و 
شیاطین برایش خوانده بود و همه با هم به گردش به بیرون شهر رفته بودند ، کلاه مادرش را به سر 
.گذاشته بود تا بچه ها را بخنداند 

وقت می گذشت اما هنوز کنار پنجره نشسته و سر خود را به پرده تکیه داده بود و پارچه ها را بو 
.می کشید . از جای دوردستی صدای ارگ به گوش می رسید که آهنگی ایتالیایی را می نواخت 
این آهنگ را می شناخت بسیار تعجب کرد از این که در چنین شبی این آهنگ را می شنید .این 
آهنگ قولی را که در آخرین لحظه های زندگی مادرش ، به او داده بود به یادش آورد . در آن وقت 
به مادرش قول داده بود تا آن جا که ممکن است از خانه و زندگی او نگهداری کند .آخرین شب 
بیماری مادر به یادش آمد . آن شب مادرش را بار دیگر به همان اتاق تاریک آن سمت تالار برده 
بودند. از بیرون صدای ارگ شنیده می شد .شش پنی به نوازنده داده بودند که از آن جا دور شود 
.خوب به یاد داشت که آن شب پدرش غرولند کنان به اتاق بیمار برگشت و زیر لب گفت : «امان از 
«!دست این ایتالیایی های احمق 

هم چنان که در عالم اندیشه فرو رفته  بود زندگی مادر به یادش آمد.  زند گی اش زندگی معمولی 
بود که در عالم بی خبری و جنون پایان یافته بود . وقتی صدای مادرش را به یاد آورد که با لجاجت 
احمقانه ای پی در پی فریاد می کرد بی اختیار برخود لرزید . از فرط وحشت ناگهان از جا 
برخاست : فرار باید فرار کند ! فرانک او را از این زندگی پر بیم و هراس رهایی خواهد داد . به 
او زندگی و شاید هم عشق خواهد داد . آخر مگر او حق زندگی کردن ندارد. چرا باید همیشه با غم 
و اندوه به سر ببرد. او هم حق دارد خوشبخت باشد فرانک او را در آغوش خواهد گرفت و در 
.بازوان اش به مهربانی خواهد فشرد. اورا دوست خواهد داشت 

در ایستگاه «نورت وال » ایستاه بود .دست اش در دست فرانک بود و می دانست که فرانک با او 
سر گرم سخن گفتن است . چیزهایی درباره مسافرت شان می گفت و باز تکرار می کرد . ایستگاه 
از سرباز و چمدان های قهوه ای رنگ پر بود .از لای دروازه چشم اش به هیکل کوه پیکر و تیره 
رنگ کشتی افتاد که در لشکر گاه پهلو گرفته بود . نور چراغ از پشت پنجره های کشتی سوسو می 
زد .در جواب فرانک چیزی نمی گفت . حس کرد که چهره اش سرد و رنگ اش پریده است . از 
.میان موج حیرت و بی خودی ، به درگاه خداوند نالید و از او خواست که راهی پیش پایش بگذارد 

کشتی سوت بلند غم آوری کشید و صدای آن، در انبوه مه دریا گم شد . اگر با این کشتی همراه 
فرانک می رفت ، شب را در دریا در راه «بوینوس آیرس » می گذراند. بلیط مسافرت هم برای دو 
.تن تهیه شده بود . آیا با این همه تدارک می توانست از تصمیم خود باز گرد 

تشویش و آشفتگی حس خفته ای را در وجودش بیدار کرد .زیر لب دعا می کرد و لب هایش به هم 
می خورد . صدای زنگ کشتی برخاست و مثل این بود که ضربه های آن بردل اش کوفته می شود 
:فرانک دست اش را گرفت و گفت 
بیا - 
گویی همه ی دریا های جهان گرد قلب اش در تلاطم بود . فرانک می خواست او را به درون این 
.دریاها بکشاند و او را به کام امواج بسپارد با هر دودست به نرده آهنین چسبید 
 بیا - 
نه ،نه محال است .دست هایش بی اراده به آهن چسبیده بود . از شدت تاثر نعره ای کشید باز هم 
:صدای فرانک را شنید که می گفت 
«.اولین ، اوی» - 
:فرانک از دروازه گذشته بود و پی در پی صدا می زد 
. بیا ، بیا، دنبال من بیا - 
ماموران فریاد زنان به فرانک امر کردند هر چه زودتر سوار شد اولین فقط به او نگاه می کرد 
.چهره اش چون جانور بی چاره ای سرد، و بی روح بود در چشمان اش اثری نه از عشق بود و نه 
.از وداع و نه از آشنایی

[ یکشنبه پانزدهم آبان 1390 ] [ ] [ سعید ]

درباره وبلاگ

داستان های کوتاه، شعر و نمایشنامه های ادبیات انگلیسی همراه با بررسی ، ترجمه فارسی خلاصه و...دانلود فیلم های ادبی.

با عضویت در خبرنامه مطالب جدید از طریق ایمیل برای شما فرستاده خواهد شد

استفاده از مطالب تنها با درج "لینک مستقیم" امکان پذیر است.

وب سایت اصلی من www.vafl.ir آموزشگاه مجازی وافل (ارائه کننده خدمات آموزش مجازی و حضوری زبان با اساتید ایرانی و امریکایی، خدمات ترجمه به زبان های انگلیسی، فرانسوی و روسی، ایتالیایی، کلاس های نقد و بررسی فیلم ها و داستان های کوتاه)

ارتباط مستقیم