Utopia
|
|
|
|
A lesson to be learned from typing the wrong email address! موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه نهم آبان 1388 A lesson to be learned from ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
Miss Brill Summary دستان کوتاه ترجمه فارسی و بررسی و .. موضوع: داستان کوتاه Short Story چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388 MISS BRILLby Katherine Mansfield (1888-1923) ALTHOUGH it was so brilliantly fine–the blue sky powdered with gold and great spots of light like white wine splashed over the Jardins Publiques–Miss Brill was glad that she had decided on her fur. The air was motionless, but when you opened your mouth there was just a faint chill, like a chill from a glass of iced water before you sip, and now and again a leaf came drifting–from nowhere, from the sky. Miss Brill put up her hand and touched her fur. Dear little thing! It was nice to feel it again. She had taken it out of its box that afternoon, shaken out the moth powder, given it a good brush, and rubbed the life back into the dim little eyes. "What has been happening to me?" said the sad little eyes. Oh, how sweet it was to see them snap at her again from the red eiderdown! . . . But the nose, which was of some black composition, wasn't at all firm. It must have had a knock, somehow. Never mind–a little dab of black sealing-wax when the time came–when it was absolutely necessary . . . Little rogue! Yes, she really felt like that about it. Little rogue biting its tail just by her left ear. She could have taken it off and laid it on her lap and stroked it. She felt a tingling in her hands and arms, but that [Page 183] came from walking, she supposed. And when she breathed, something light and sad–no, not sad, exactly–something gentle seemed to move in her bosom. ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
True love موضوع: داستان کوتاه Short Story چهارشنبه چهاردهم اسفند 1387 True love by: Ehsan Rahimpoor Once upon a time there was a strange creature living in a planet far from the Earth. There was no one dwelling there but this creature. Actually they were two, but had stuck to each other in a peculiar way. The shape of their body was like an egg and each of them had a very big eye which had almost covered half of their bodies. They were stuck to each other from the back side so they could never see each other or even themselves, like two eyes which are being glued together from their back. Their planet was really beautiful and they enjoyed looking at different sceneries of their planet, and they never had an image of ugly thing in their minds. The only problem was that there were neither mirrors nor water so that they could see themselves. Although they couldn’t see each other, they loved one another. One day Cat told Cap “we love everything around us because they’re beautiful. How about ourselves? Are we beautiful or not?” there was no answer to this question since they had never seen each other, or even themselves. However in their dreams they would imagine two beautiful creatures which were connected to each other by the power of love. ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه ساده انگلیسی همراه با ترجمه فارسی موضوع: داستان کوتاه Short Story پنجشنبه چهاردهم شهریور 1387 Mrs Green was eighty, but she had a small car she always drove to the shops in it on Saturday and bought her food. She did not drive fast, because she was old, but she drove well and never hit anything. Sometimes her grandchildren said to her, 'Please don't drive your car, Grandmother. We can take you to the shops.' But she always said, 'No, I like driving. I've drive in for fifty years, and I'm not going to stop now.' Last Saturday she stopped her car at some traffic-lights because they were red, and then it did not start again. The lights were green, then yellow, then red, then green again, but her car did not start. 'What am I going to do now?' she said. But then a policeman came and said to her kindly, 'Good morning. Don't you like any of our colors today?' ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی با ترجمه فارسی موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه نوزدهم آبان 1386 How good we are ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
All Depends On Your Perspective موضوع: داستان کوتاه Short Story جمعه یازدهم آبان 1386 All Depends On Your Perspective - (Thanks To David Joyce For Sharing This With Us.) A professor stood before her Philosophy 101 class and had some items in front of her. When the class began, wordlessly, she picked up a very large and empty mayonnaise jar and proceeded to fill it with golf balls. ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
رمز موفقیت....داستان کوتاه انگلیسی همراه با ترجمه فارسی موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه سی و یکم شهریور 1386 A young man asked Socrates the secret of success. Socrates told the young man to meet him near the river the next morning. They met. Socrates asked the young man to walk with him into the river. When the water got up to their neck, Socrates took the young man by surprise and swiftly ducked him into the water. The boy struggled to get out but Socrates was strong and kept him there until the boy started turning blue. Socrates pulled the boy’s head out of the water and the first thing the young man did was to gasp and take a deep breath of air. Socrates asked him, "what did you want the most when you were there?" The boy replied, "Air". Socrates said, "That is the secret of success! When you want success as badly as you wanted the air, then you will get it!" There is no other secret. موفقیت و سقراط مرد جوانی از سقراط رمز موفقیت را پرسید که چیست. سقراط به مرد جوان گفت که صبح روز بعد به نزدیکی رودخانه بیاید. هر دو حاضر شدند. سقراط از مرد جوان خواست که همراه او وارد رودخانه شود. وقتی وارد رودخانه شدند و آب به زیر گردنشان رسید سقراط با زیر آب بردن سر مرد جوان، او را شگفت زده کرد. مرد تلاش می کرد تا خود را رها کند اما سقراط قوی تر بود و او را تا زمانی که رنگ صورتش کبود شد محکم نگاه داشت. سقراط سر مرد جوان را از آب خارج کرد و اولین کاری که مرد جوان انجام داد کشیدن یک نفس عمیق بود. سقراط از او پرسید، " در آن وضعیت تنها چیزی که می خواستی چه بود؟" پسر جواب داد: "هوا" سقراط گفت:" این راز موفقیت است! اگر همانطور که هوا را می خواستی در جستجوی موفقیت هم باشی بدستش خواهی آورد" رمز دیگری وجود ندارد. نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
شهر حسرت...داستان کوتاه انگلیسی موضوع: داستان کوتاه Short Story سه شنبه بیستم شهریور 1386 Leaving the City of I had not really planned on taking a trip this time of year, and yet I found myself packing rather hurriedly. This trip was going to be unpleasant and I knew in advance that no real good would come of it. I'm talking about my annual "Guilt Trip." I got tickets to fly there on Wish I Had airlines. It was an extremely short flight. I got my baggage, which I could not check. I chose to carry it myself all the way. It was weighted down with a thousand memories of what might have been. No one greeted me as I entered the terminal to the As I checked into the Last Resort Hotel, I noticed that they would be hosting the year's most important event, the Annual Pity Party. I wasn't going to miss that great social occasion. Many of the towns leading citizens would be there. First, there would be the Done family, you know, Should Have, Would Have and Could Have. Then came the I Had family. Of course, the Opportunities would be present, Missed and Lost. The biggest family would be the Yesterday's. There are far too many of them to count, but each one would have a very sad story to share. Then Shattered Dreams would surely make and appearance. And It's Their Fault would regale us with stories (excuses) about how things had failed in his life, and each story would be loudly applauded by Don't Blame Me and I Couldn't Help It. Well, to make a long story short, I went to this depressing party knowing that there would be no real benefit in doing so. And, as usual, I became very depressed. But as I thought about all of the stories of failures brought back from the past, it occurred to me that all of this trip and subsequent "pity party" could be cancelled by ME! I started to truly realize that I did not have to be there. I didn't have to be depressed. One thing kept going through my mind, I CAN'T CHANGE YESTERDAY, BUT I DO HAVE THE POWER TO MAKE TODAY A WONDERFUL DAY. I can be happy, joyous, fulfilled, encouraged, as well as encouraging. Knowing this, I left the City of So, if you're planning a trip back to the City of ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی + ترجمه فارسی موضوع: داستان کوتاه Short Story دوشنبه یازدهم تیر 1386 Believing A young man who had been raised as an atheist was training to be an Olympic diver. The only religious influence in his life came from his outspoken Christian friend. The young diver never really paid much attention to his friend's sermons, but he heard them often. One night the diver went to the indoor pool at the college he attended. The lights were all off, but as the pool had big skylights and the moon was bright, there was plenty of light to practice by. The young man climbed up to the highest diving board and as he turned his back to the pool on the edge of the board and extended his arms out, he saw his shadow on the wall. The shadow of his body was in the shape of a cross. Instead of diving, he knelt down and asked God to come into his life. As the young man stood, a maintenance man walked in and turned the lights on. The pool had been drained for repairs. ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی...موانع راه موضوع: داستان کوتاه Short Story یکشنبه دهم تیر 1386 THE OBSTACLE IN OUR PATH
In ancient times, a king had a boulder placed on a roadway. Then he hid himself and watched to see if anyone would remove the huge rock. Some of the king's wealthiest merchants and courtiers came by and simply walked around it. Many loudly blamed the king for not keeping the roads clear, but none did anything about getting the big stone out of the way. Then a peasant came along carrying a load of vegetables. On approaching the boulder, the peasant laid down his burden and tried to move the stone to the side of the road. After much pushing and straining, he finally succeeded. As the peasant picked up his load of vegetables, he noticed a purse lying in the road where the boulder had been. The purse contained many gold coins and a note from the king indicating that the gold was for the person who removed the boulder from the roadway. The peasant learned what many others never understand.
ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
ترجمه ها در یک نگاه... موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه دوم تیر 1386 داستان های وبلاگ در یک نگاه: نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی...سرنوشت موضوع: داستان کوتاه Short Story یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386 Destiny During a momentous battle, a Japanese general decided to attack even though his army was greatly outnumbered. He was confident they would win, but his men were filled with doubt. On the way to the battle, they stopped at a religious shrine. After praying with the men, the general took out a coin and said, "I shall now toss this coin. If it is heads, we shall win. If it is tails we shall lose." "Destiny will now reveal itself." He threw the coin into the air and all watched intently as it landed. It was heads. The soldiers were so overjoyed and filled with confidence that they vigorously attacked the enemy and were victorious. After the battle. a lieutenant remarked to the general, "No one can change destiny." "Quite right," the general replied as he showed the lieutenant the coin, which had heads on both sides. سرنوشت در طول نبردی مهم و سرنوشت ساز ژنرالی ژاپنی تصمیم گرفت با وجود سربازان بسیار زیادش حمله کند. مطمئن بود که پیروز می شوند اما سربازانش تردید داشتندو دودل بودند. در مسیر میدان نبرد در معبدی مقدس توقف کردند. بعد از فریضه دعا که همراه سربازانش انجام شد ژنرال سکه ای در آورد و گفت:" سکه را به هوا پرتاب خواهم کرد اگر رو آمد، می بریم اما اگر شیر بیاید شکست خواهیم خورد". "سرنوشت خود مشخص خواهد کرد". سکه را به هوا پرتاب کرد و همگی مشتاقانه تماشا کردند تا وقتی که بر روی زمین افتاد. رو بود. سربازان از فرط شادی از خود بی خود شدند و کاملا اطمینان پیدا کردند و با قدرت به دشمن حمله کردند و پیروز شدند. بعد از جنگ ستوانی به ژنرال گفت: "سرنوشت را نتوان از سرنوشت" ژنرال در حالی که سکه ای که دو طرف آن رو بود را به ستوان نشان می داد جواب داد:" کاملا حق با شماست". ترجمه :سعید ضروری نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی...رز درون موضوع: داستان کوتاه Short Story یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386 The Rose Within A certain man planted a rose and watered it faithfully and before it blossomed, he examined it. He saw the bud that would soon blossom, but noticed thorns upon the stem and he thought, "How can any beautiful flower come from a plant burdened with so many sharp thorns? Saddened by this thought, he neglected to water the rose, and just before it was ready to bloom... it died. So it is with many people. Within every soul there is a rose. The God-like qualities planted in us at birth, grow amid the thorns of our faults. Many of us look at ourselves and see only the thorns, the defects. We despair, thinking that nothing good can possibly come from us. We neglect to water the good within us, and eventually it dies. We never realize our potential. Some people do not see the rose within themselves; someone else must show it to them. One of the greatest gifts a person can possess is to be able to reach past the thorns of another, and find the rose within them. Help others to realize they can overcome their faults. If we show them the "rose" within themselves, they will conquer their thorns. Only then will they blossom many times over. رز درون شخصی گل رزی را کاشت و تا قبل از گل دادن منظم از آن مراقبت و آبیاریش کرد. غنچه ای که بزودی می خواست شکوفا شود را مشاهده کرد ، اما به خار های روی ساقه توجه کرد و با خودش فکر کرد که چه طور ممکن است گلی زیبا از گیاهی با چنین خارهای تیزی بوجود بیاید؟ با این نوع طرز فکر از آبیاری گل دست کشید و درست قبل از اینکه غنچه بشکفد گل خشک شد. این کاریست که خیلی از افراد انجامش می دهند. درون هر روحی گل رزی وجود دارد. صفات و ظرفیت هایی خدایی در هنگام تولد در ما نهاده شده که در میان خار های عیب ها و کاستی هایمان رشد می کنند. خیلی از ما وقتی به خودمان نگاه می کنیم خار ها و کاستی ها را می بینیم و از اینکه کار مثبتی از ما سر بزند ناامید می شویم و از آبیاری خوبی های درونمان دست می کشیم تا عاقبت می میرند و هیچگاه متوجه ظرفیت ها و توانایی هایمان نمی شویم. بسیاری متوجه رز درونشان نمی شوند و نیاز دارند تا دیگران آن را نشانشان دهند.ارزشمند ترین هدیه ای که کسی می تواند بدست بیاورد این است که به ورای خارهای دیگران برسد و رز درونشان را کشف کند. به دیگران کمک کنید تا به این باور برسند که می توانند بر مشکلاتشان غلبه کنند. اگر رز درون را نشانشان دهیم قطعا بر مشکلاتشان غلبه خواهند کرد و در همان لحظه بار ها و بارها خواهند شکفت. منبع: Indianchild ترجمه :سعید ضروری
نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386 Adrift In 1982 Steven Callahan was crossing the His account of how he survived is fascinating. His ingenuity -- how he managed to catch fish, how he fixed his solar still (evaporates sea water to make fresh) -- is very interesting. But the thing that caught my eye was how he managed to keep himself going when all hope seemed lost, when there seemed no point in continuing the struggle, when he was suffering greatly, when his life raft was punctured and after more than a week struggling with his weak body to fix it, it was still leaking air and wearing him out to keep pumping it up. He was starved. He was desperately dehydrated. He was thoroughly exhausted. Giving up would have seemed the only sane option. When people survive these kinds of circumstances, they do something with their minds that gives them the courage to keep going. Many people in similarly desperate circumstances give in or go mad. Something the survivors do with their thoughts helps them find the guts to carry on in spite of overwhelming odds. "I tell myself I can handle it," wrote Callahan in his narrative. "Compared to what others have been through, I'm fortunate. I tell myself these things over and over, building up fortitude...." I wrote that down after I read it. It struck me as something important. And I've told myself the same thing when my own goals seemed far off or when my problems seemed too overwhelming. And every time I've said it, I have always come back to my senses. The truth is, our circumstances are only bad compared to something better. But others have been through much worse. I've read enough history to know you and I are lucky to be where we are, when we are, no matter how bad it seems to us compared to our fantasies. It's a sane thought and worth thinking. ادامه مطلب نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1386 خانواده خوشبختم هیچ وقت خودم را بی نظیر ندیدم، اما همه می گن آدم فوق العاده ای هستم. از نظر خودم، من فقط یه آدم معمولی با اهداف واقع گرایانه و رویاهای بزرگ بودم. دانشجوی 19 ساله در دانشگاه تگزاس که می خواست به آرزوی بزرگش که جراح ارتوپد شدن بود برسه. در شب 17 فوریه سال 1981 همراه دوستم شارون در کتابخانه برای امتحان شیمی الی مطالعه می کردیم. سه سال بود که با هم دوست بودیم. چون خیلی دیر کرده بود از من خواست که به خوابگاه ببرمش. بدون اینکه بدونم سوار ماشین شدن از این به بعد برای من متفاوت خواهد شد، سوار ماشینم شدیم. وقتی داخل ماشین نشستم متوجه شدم عقربه بنزین خالی بودن باک رو نشان می ده به همین خاطر برای خریدن 2 دلار بنزین به پمپ بنزین رفتم. وقتی در را می بستم به شارون گفتم:"دو دقیقه ای بر می گردم." اما همین دو دقیقه زندگیم را برای همیشه تغییر داد. وارد شدن به فروشگاه مثل رسیدن به دو راهه مرگ و زندگی بود. قبل از ورود سالم، ورزشکار و دانشجوی دوره مقدماتی پزشکی بودم و بعد از خروج جزو آمار قربانیان جنایت های خشن. اولش فکر می کردم وارد فروشگاهی خالی می شم اما ناگهان متوجه شدم که هیچ وقت خالی نبوده. سه سارق مسلح در حال سرقت کردن بودند که ورود من غافلگیرشان کرد. یکی از دزدها با هفت تیر 38. میلیمتری به سرم زد. دستور داد به طرف کولر برم و روی زمین دراز بکشم و ناگهان یک گلوله به پشت سرم شلیک کرد. حتما فکر می کرد مردم چون دیگه شلیک نکرد. دزد ها سرقتشان را انجام دادند و فروشگاه را با آرامش کامل ترک کردند. در همین حین شارون تعجب می کنه که چرا برنگشتم. بعد از دیدن خروج سه مرد از فروشگاه نگران می شه چون من آخرین فردی بودم که وارد فروشگاه شده بودم. به سرعت برای پیدا کردن من وارد فروشگاه شد—اما بجز یک صندوق تقریبا خالی با یک چک و چند سکه چیزی ندید. در حالی که صدا می کرد" مایک " "مایک" به هر راهرویی سر می زد. خدمتکار درحالی که فریاد می زد از پشت فروشگاه بیرون آمد و گفت: خانم روی زمین دراز بکشید. از من سرقت کردند و به سمتم شلیک شده. شارون خودش را بر روی زمین انداخت و فریاد زد: دوستم که مو های قهوای داره رو ندیدی؟...خدمتکار جواب نداد و به سمت کولر برگشت و من رو در حالی پیدا کرد که محتویات معده راه تنفسم را بسته بود. بسرعت دهانم را تمیز کرد و با پلیس و اورژانس تماس گرفت. شارون شوکه شده بود. متوجه شده بود که آسیب دیده ام اما نمی تونست شدت جراحتم رو تصور کند. وقتی پلیس رسید بسرعت با دایره جنایی تماس گرفتند چون فکر نمی کردند من نجات پیدا کنم و امداد گر هم گفت تا حالا ندیده کسی با این شدت جراحت زنده مانده باشه. در ساعت 1:30 صبح پدر و مادرم که در هوستن زندگی می کردند، با تماسی از طرف بیمارستان برکنریج از موضوع مطلع شدند و از آنها خواسته شد خودشان را هر چه سریعتر به اُستین برسانند چون می ترسیدند که تا صبح دوام نیاورم. هر طوری بود شب را پشت سر گذاشتم و زنده ماندم ، صبح خیلی زود جراح عصب تصمیم گرفت عملم کند. جراح به شارون و پدر و مادرم گفت که احتمال زنده ماندن من 40 به 60 هست. اگرچه خبر بدی نبود اما جراح با گفتن اینکه اگر ازعمل زنده بیرون بیام چه نوع زندگی خواهم داشت پدر و مادرم را شوکه کرد. گفت احتمال داره که برای همیشه نتونم راه برم، صحبت کنم و حتی دستور های ساده را هم درک کنم. خانوداه ام امیدوار بودند و دعا می کردند تا از دکتر خبر های دلگرم کننده ای بشنوند. به جای دلگرمی، جملات بدبینانه اش خانواده ام را به این باور رساند که من هیچ وقت نمی توانم دوباره عضو موثری در جامعه باشم. اما من یکبار دیگر هم بر مشکلات غلبه کردم و از عمل سه ساعت و نیمی نجات پیدا کردم. پدر و مادرم به خاطر اینکه هنوز زنده بودم نفس راحتی کشیدند و دکتر هم پیش بینی کرد که چند روزی طول می کشه تا خطر کاملا برطرف بشه. هر روزی که می گذشت بهتر و بهتر می شدم و بعد از دو هفته حالم طوری شد که از ICU به بخش و به اتاقی مخصوص منتقل شدم. مشخص بود که هنوز نمی تونستم صحبت کنم، سمت راست بدنم به طور کامل فلج شده بود و همه فکر می کردند که هیچ چیزی را درک نمی کنم. اما حداقل زنده بودم. بعد از یک هفته ماندن در اتاق مخصوص دکتر ها حس کردند شرایطم طوری هست که بتونم با آمبولانس هوایی به بیمارستان توانبخشی دلارو در هوستن منتقل بشوم. توهم هم به مشکلات جسمی ام اضافه شد و پیش بینی زمان بهبودیم رو سخت کرد. اگر چه با گذشت زمان ذهنم فعال شد و تقریبا بعد از گذشت شش هفته پای راستم و هفت هفته دست راستم به اهستگی شروع به حرکت کردند و در هفته هشتم هم اولین کلمه را به زبان آوردم. در ابتدا آهسته و به سختی صحبت می کردم اما این فقط یک شروع بود. هر روز منتظر روز جدید بودم تا ببینم چقدر پیشرفت می کنم. اما به محض اینکه فکر کردم شرایط زندگیم داره به سمت بهتر شدن پیش می ره به وسیله عصب شناس بیمارستان معاینه شدم و آزمایشی دادم. به من گفت: طبق نتیجه آزمایش معتقده که نباید به فکر برگشتن به دانشکده باشم و بهتره اهداف واقع بینانه تری را دنبال کنم. بعد از شنیدن نظرش عصبانی شدم و به خودم گفتم: اون کسی نیست که بخواد بگه من چی کار می تونم یا نمی تونم بکنم. حتی من رو نمی شناسه. من خیلی مصمم و سرسختم.....فکر می کنم همان روز ها بود که تصمیم گرفتم هر طوری شده به دانشکده برگردم. مدت زمان زیادی طول کشید و سختی های زیادی رو تحمل کردم اما حدودا یک سال و نیم بعد از مرگ تقریبی ام در پاییز سال 1983 موفق شدم به دانشگاه تگزاس برگردم. سال های بعد در استین برای من خیلی سخت بود. اما واقعا به این باور رسیدم که اگر بخوام زیبایی را در زندگیم ببینم باید شرایط های سخت را هم تجربه کنم. اگر چه شرایط خیلی سختی را تجربه کردم، اما من باور داشتم که می تونم در این راه نهایت تلاشم را هم بکنم و هر روزم را به بهترین شکل زندگی کنم. هر روزی که می گذشت سرم بیشتر شلوغ می شد، در کنار شرکت کردن در کلاس های دانشگاه برای درمان سه تا پنج بار در هفته به بیمارستان برکنریج می رفتم. اگر هم کافی نبود یک هفته درمیان با هواپیما به هوستن می رفتم تا زیر نظر تام ویلیامز باشم. مربی و مدیری که با خیلی از دانشگاه ها و تیم های حرفه ای کار کرده بود و تا حالا به خیلی از ورزشکارهای آسیب دیده مثل ارل کمپل و اریک دیکرسون کمک کرده. از تام یاد گرفتم که: هیچ چیزی غیرممکن نیست و هرگز و هرگز تسلیم نشم. تام کلمات و احساسات دوست پدر و مادرم که جراح سرشناس مغز و اعصاب بیمارستان هوستن بود را تکرار می کرد که همراهشان در نیمه شب هولناک زمستانی به استین امد. در طول این ماه ها نظرات متعددی از طرف دکترها و متخصین مختلف دریافت می کردم. اما این دکتر گل بود که به پدر و مادرم گفت فعلا با شرایط کنار بیایید و نگران آینده نباشید.مهم نیست که چه شرایط بدی داره مهم اینه که هیچ کسی به طور قطع نمی دونه مغز در این وضعیت ها چه طور عکس العمل نشان می ده. اخیرا در طول درمانم، پدرم این جمله مورد علاقه اش را پشت سر هم برای من تکرار می کرد . فکر می کنم باید تام و دکتر گل اون رو نوشته باشند. و من هم از وقتی آسیب دیده ام هر روز تکرارش کرده ام. "مایل به مایل رفتن خیلی مشکله، یارد به یارد رفتن سخته؛ اما کم کم رفتن آسونه". وقتی در اون بعد از ظهر تابستانی در سال 1986 از پله ها بالا می رفتم تا مدرکم را از دست رئیس دانشگاه تگزاس بگیرم به این کلمه ها و دکتر گل و خانواده ام و شارون که عمیقا باورم داشت فکر می کردم. وقتی شنیدم رئیس دانشگاه اعلام کرد با بالاترین نمره فارغ التحصیل شدم و به عنوان یکی از اعضای انجمن دانشجویان ممتاز انتخاب شدم و همچنین از بین 1600 نفر فارغ التحصیل دانشکده علوم انسانی به عنوان یکی از دوازده رئیس ممتاز فارغ التحصیلان انتخاب شدم دلم پر شد از شور و هیجان و غرور. وقتی حضار ایستاده تشویقم کردند احساسات و هیجاناتی را تجربه کردم که فکر می کردم در زندگیم دوباره تکرار نخواهد شد حتی زمانیکه با مدرک فوق لیسانس مددکاری اجتماعی فارغ التحصیل شدم و حتی وقتی بصورت تمام وقت در مرکز مشاوره تگزاس استخدام شدم این حس را تجربه نکردم. اما اشتباه می کردم! در 24 می سال 1987 متوجه شدم هیچ چیزی نمی تونه جای شادی ازدواج من و شارون را بگیره. دوست دوران دبیرستان که همیشه همراه و شریک غم ها و شادی های من بود. برای من شارون یک معجزه است. با ارزش ترین در دنیای مشکلات و درد ها و رنج هام...این شارون بود که به خاطر اینکه همیشه کنار من باشه برای مدتی ترک تحصیل کرد و هیچ وقت ترکم نکرد و تنهام نگذاشت. در آن روزهای تیره و تار عشق و ایمانش بود که نجاتم داد. در حالی که دختران هم سن و سالش در پارتی ها شرکت می کردند و از زندگیشان لذت می بردند، شارون زندگی اش رو وقف نجات من کرد که این برای من تعریف حقیقی عشقه. بعد از مراسم زیبای ازدواجمان شغلم را در مرکز مشاوره ادامه دادم و تا زمانی که شارون در بیمارستان به عنوان متخصص گفتار درمانی مشغول به کار شد به دنبال کار های فوق لیسانسم بودم. واقعا شاد بویم، اما زمانی که متوجه شدیم شارون باردار شده شاد تر هم شدیم. در نیمه شب 11 جولای 1990 شارون با یک خبر ازخواب بیدارم کرد: "باید بریم به بیمارستان...موقع وضع حمل منه". من نمی تونستم کمکش کنم اما فکر کردم چقدر عجیبه که تقریبا زندگیم در اون فروشگاه به هم ربخت و تغییر کرد و حالا در تاریخ 11-7 داشتیم می رفتیم تا زندگی جدیدی رو وارد این دنیا بکنیم. به خاطر ورود دختر سالم و زرنگمان به این دنیا، اشک شوق در چمشانم حلقه بست. با عجله انگشتهای دست و پاهاش رو شمردیم و چشم های درشتش را تماشا کردیم که به دنیای اطرافش نگاه می کرد. وقتی بعد از تولد در بغل مادرش خوابیده بود تصویر واقعا زیبایی را برای همیشه در ذهنم حک کرد که هیچ وقت فراموشش نمی کنم. همان لحظه از خدا به خاطر دادن بزرگترین موهبت به ما یعنی شاون الیس سگل سپاسگزاری کردم. by: Michael Jordan Segal ترجمه: سعید ضروری نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی موضوع: داستان کوتاه Short Story چهارشنبه دوازدهم اردیبهشت 1386 My Miraculous Family I never considered myself unique, but people are constantly telling me, "I am a miracle." To me, I was just an ordinary "guy" with realistic goals and big dreams. I was a 19-year-old student at the On the night of Entering the convenience store was like entering the twilight zone. On the outside I was a healthy, athletic, pre-med student, but on the inside I was just another statistic of a violent crime. I thought I was entering an empty store, but suddenly I realized it was not empty at all. Three robbers were in the process of committing a robbery and my entrance into the store caught them by surprise. One of the criminals immediately shoved a .38 caliber handgun to my head, ordered me to the cooler, pushed me down on the floor, and pumped a bullet into the back of my head - execution style. He obviously thought I was dead because he did not shoot me again. The trio of thieves finished robbing the store and left calmly. Meanwhile, Just then the attendant appeared from the back of the store shouting, "Lady, get down on the floor. I've just been robbed and shot at!" When the police arrived they immediately called the homicide division as they did not think I would survive and the paramedic reported that she had never seen a person so severely wounded survive. At But I did make it through the night and early in the morning the neurosurgeon decided to operate. However, he quickly informed my family and Sharon that my chances of surviving the surgery were only 40/60. If this were not bad enough, the neurosurgeon further shocked my family by telling them what life would be like for me if I beat the odds and survived. He said I probably would never walk, talk, or be able to understand even simple commands. My family was hoping and praying to hear even the slightest bit of encouragement from that doctor. Instead, his pessimistic words gave my family no reason to believe that I would ever again be a productive member of society. But once again I beat the odds and survived the three and a half hours of surgery. Even though my family breathed a huge sigh of relief that I was still alive the doctor cautioned that it would still be several days before I would be out of danger. However, with each passing day I became stronger and stronger and two weeks later I was well enough to be moved from the ICU to a private room. Granted, I still could not talk, my entire right side was paralyzed and many people thought I could not understand, but at least I was stable. After one week in a private room the doctors felt I had improved enough to be transferred by jet ambulance to Del Oro Rehabilitation Hospital in My hallucinations, coupled with my physical problems, made my prognosis still very bleak. However, as time passed my mind began to clear and approximately six weeks later my right leg began to move ever so slightly. Within seven weeks my right arm slowly began to move and at eight weeks I uttered my first few words. My speech was extremely difficult and slow in the beginning, but at least it was a beginning. I was starting to look forward to each new day to see how far I would progress. But just as I thought my life was finally looking brighter I was tested by the hospital europsychologist. She explained to me that judging from my test results she believed that I should not focus on returning to college but that it would be better to set more "realistic goals." Upon hearing her evaluation I became furious for I thought, "Who is she to tell me what I can or cannot do. She does not even know me. I am a very determined and stubborn person!" I believe it was at that very moment that I decided I would somehow, someday return to college. It took me a long time and a lot of hard work but I finally returned to the And each new day was very busy and very full, for besides attending classes at the University I underwent therapy three to five days each week at He echoed the same words and sentiments of a prominent neurosurgeon from Houston, Dr. Alexander Gol, who was a close personal friend of my parents and who drove to Early, during my therapy, my father kept repeating to me one of his favorite sayings. It could have been written by both Tom and Dr. Gol and I have repeated it almost every day since being hurt: "Mile by mile it's a trial; yard by yard it's hard; but inch by inch it's a cinch." I thought of those words, and I thought of Dr. Gol, Tom, my family and Sharon who believed so strongly in me as I climbed the steps to receive my diploma from the Dean of Liberal Arts at the The overwhelming emotions and feelings that I experienced at that very moment, when most of the audience gave me a standing ovation, I felt would never again be matched in my life -- not even when I graduated with a masters degree in social work and not even when I became employed full time at the Texas Pain and Stress Center. But I was wrong! On It was her faith and love that pulled me through so many dark days. While other nineteen year old girls were going to parties and enjoying life, After our beautiful wedding I continued working part time at the On Since she was in labor for 15 hours that meant 450 massages!! It was well worth every bit of pain in my fingers because at Tears of joy and happiness came to my eyes as our healthy, alert, wonderful daughter entered this world. We anxiously counted her 10 fingers and her 10 toes and watched her wide eyes take in the world about her. It was truly a beautiful picture that was etched in my mind forever as she lie in her mother's waiting arms, just minutes after her birth. At that moment I thanked God for blessing us with the greatest miracle of all -- Shawn Elyse Segal. نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی "عشق بدون مرز" موضوع: داستان کوتاه Short Story دوشنبه سوم اردیبهشت 1386 Unconditional Love motivating story
"Mom and Dad, I'm coming home, but I've a favor to ask. I have a friend I'd like to bring home with me." "Sure," they replied, "we'd love to meet him." "There's something you should know the son continued, "he was hurt pretty badly in the fighting. He stepped on a landmine and lost an arm and a leg. He has nowhere else to go, and I want him to come live with us." "I'm sorry to hear that, son. Maybe we can help him find somewhere to live." "No, Mom and Dad, I want him to live with us." "Son," said the father, "you don't know what you're asking. Someone with such a handicap would be a terrible burden on us. We have our own lives to live, and we can't let something like this interfere with our lives. I think you should just come home and forget about this guy. He'll find a way to live on his own." At that point, the son hung up the phone. The parents heard nothing more from him. A few days later, however, they received a call from the
The parents in this story are like many of us. We find it easy to love those who are good-looking or fun to have around, but we don't like people who inconvenience us or make us feel uncomfortable. We would rather stay away from people who aren't as healthy, beautiful, or smart as we are. Thankfully, there's someone who won't treat us that way. Someone who loves us with an unconditional love that welcomes us into the forever family, regardless of how messed up we are.
عشق بدون مرز داستان در مورد سربازیست که بعد از جنگیدن در ویتنام به خانه بر گشت. قبل از مراجعه به خانه از سان فرانسیسکو با پدر و مادرش تماس گرفت. " بابا و مامان" دارم میام خونه، اما یه خواهشی دارم. دوستی دارم که می خوام بیارمش به خونه. پدر و مادر در جوابش گفتند: "حتما" ، خیلی دوست داریم ببینیمش. پسر ادامه داد:"چیزی هست که شما باید بدونید. دوستم در جنگ شدیدا آسیب دیده. روی مین افتاده و یک پا و یک دستش رو از دست داده. جایی رو هم نداره که بره و می خوام بیاد و با ما زندگی کنه." "متاسفم که اینو می شنوم. می تونیم کمکش کنیم جایی برای زندگی کردن پیدا کنه. "نه، می خوام که با ما زندگی کنه." پدر گفت: "پسرم، تو نمی دونی چی داری می گی. فردی با این نوع معلولیت درد سر بزرگی برای ما می شه. ما داریم زندگی خودمون رو می کنیم و نمی تونیم اجازه بدیم چنین چیزی زندگیمون رو به هم بزنه. به نظر من تو بایستی بیای خونه و اون رو فراموش کنی. خودش یه راهی پیدا می کنه." در آن لحظه، پسر گوشی را گذاشت. پدر و مادرش خبری از او نداشتند تا اینکه چند روز بعد پلیس سان فرانسیسکو با آنها تماس گرفت. پسرشان به خاطر سقوط از ساختمانی مرده بود. به نظر پلیس علت مرگ خودکشی بوده. پدر و مادر اندوهگین، با هواپیما به سان فرانسیسکو رفتند و برای شناسایی جسد پسرشان به سردخانه شهر برده شدند. شناسایی اش کردند. اما شوکه شدند به این خاطر که از موضوعی مطلع شدند که چیزی در موردش نمی دانستند. پسرشان فقط یک دست و یک پا داشت. پدر و مادری که در این داستان بودند شبیه بعضی از ما هستند. برای ما دوست داشتن افراد زیبا و خوش مشرب آسان است. اما کسانی که باعث زحمت و دردسر ما می شوند را کنار می گذاریم. ترجیح می دهیم از افرادی که سالم، زیبا و خوش تیپ نیستند دوری کنیم. خوشبختانه، کسی هست که با ما اینطور رفتار نمی کند. بدون توجه به اینکه چه ناتوانی هایی داریم. SHORT STORIESمنبع: ترجمه: سعید ضروری نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه موضوع: داستان کوتاه Short Story سه شنبه بیست و هشتم فروردین 1386 Inspirational Life story - The Gift of Life On the very first day, God created the cow. He said to the cow, "Today I have created you! As a cow, you must go to the field with the farmer all day long. You will work all day under the sun! I will give you a life span of 50 years." The cow objected, "What? This kind of a tough life you want me to live for 50 years? Let me have 20 years, and the 30 years I'll give back to you." So God agreed. On the second day, God created the dog. God said to the dog, "You are supposed to sit all day by the door of your house. Any people that come in, you will have to bark at them! I'll give a life span of 20 years." The dog objected, "What? All day long to sit by the door? No way! I give you back my other 10 years of life!" So God agreed. On the third day, God created the monkey. He said to the monkey, "Monkeys have to entertain people. You've got to make them laugh and do monkey tricks. I'll give you 20 years life span." The monkey objected. "What? Make them laugh? Do monkey faces and tricks? Ten years will do, and the other 10 years I'll give you back." So God agreed. On the fourth day, God created man and said to him, "Your job is to sleep, eat, and play. You will enjoy very much in your life. All you need to do is to enjoy and do nothing. This kind of life, I'll give you a 20 year life span." The man objected. "What? Such a good life! Eat, play, sleep, do nothing? Enjoy the best and you expect me to live only for 20 years? No way, man!....Why don't we make a deal? Since the cow gave you back 30 years, and the dog gave you back 10 years and the monkey gave you back 10 years, I will take them from you! That makes my life span 70 years, right?" So God agreed. AND THAT'S WHY.... In our first 20 years, we eat, sleep, play, enjoy the best and do nothing much. For the next 30 years, we work all day long, suffer and get to support the family. For the next 10 years, we entertain our grandchildren by making monkey faces and monkey tricks. And for the last 10 years, we stay at home, sit by the front door and bark at people! Source: Indianchild نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی موضوع: داستان کوتاه Short Story شنبه بیست و پنجم فروردین 1386 The butterfly & the cocoon A small crack appeared on a cocoon. A man sat for hours and watched carefully the struggle of the butterfly to get out of that small crack of cocoon. Then the butterfly stopped striving. It seemed that she was exhausted and couldn’t go on trying. The man decided to help the poor creature. He widened the crack by scissors. The butterfly came out of cocoon easily, but her body was tiny and her wings were wrinkled. The ma continued watching the butterfly. He expected to see her wings become expanded to protect her body. But it didn’t happen! As a matter of fact, the butterfly had to crawl on the ground for the rest of her life, for she could never fly. The kind man didn’t realize that God had arranged the limitation of cocoon and also the struggle for butterfly to get out of it, so that a certain fluid could be discharged from her body to enable her to fly afterward. Sometimes struggling is the only thing we need to do. If God had provided us with an easy to live without any difficulties then we become paralyzed, couldn’t become strong and could not fly. Don’t worry, fight with difficulties and be sure that you can prevail over them. شکاف کوچکی بر روی پیله کرم ابریشمی ظلاهر شد. مردی ساعت ها با دقت به تلاش پروانه برای خارج شدن از پیله نگاه کرد. پروانه دست از تلاش برداشت. به نظر می رسید خسته شده و نمی تواند به تلاش هایش ادامه دهد. او تصمیم گرفت به این مخلوق کوچک کمک کند. با استفاده از قیچی شکاف را پهن تر کرد. پروانه به راحتی از پیله خارج شد ، اما بدنش کوچک و بال هایش چروکیده بود.مرد به پروانه همچنان زل زده بود . انتظار داشت پروانه برای محافظت از بدنش بال هایش را باز کند. اما این طور نشد. در حقیقت پروانه مجبور بود باقی عمرش را روی زمین بخزد، و نمی توانست پرواز کند. مرد مهربان پی نبرد که خدا محدودیت را برای پیله و تلاش برای خروج را برای پروانه بوجود آورده. به این صورت که مایع خاصی از بدنش ترشح می شود که او را قادر به پرواز می کند. بعضی اوقات تلاش و کوشش تنها چیزی است که باید انجام دهیم. اگر خدا آسودگی بدون هیچگونه سختی را برای ما مهیا کرده بود در این صورت فلج می شدیم و نمی توانستیم نیرومند شویم و پرواز کنیم. نگران نباشید، با سختی ها بجنگید و مطمئن باشید که بر آنها پیروز خواهید شد. Source: Indianchild.com ترجمه: سعید ضروری نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی موضوع: داستان کوتاه Short Story سه شنبه بیست و یکم فروردین 1386 The purpose of life A long time ago, there was an Emperor who told his horseman that if he could ride on his horse and cover as much land area as he likes, then the Emperor would give him the area of land he has covered. Sure enough, the horseman quickly jumped onto his horse and rode as fast as possible to cover as much land area as he could. He kept on riding and riding, whipping the horse to go as fast as possible. When he was hungry or tired, he did not stop because he wanted to cover as much area as possible. Came to a point when he had covered a substantial area and he was exhausted and was dying. Then he asked himself, "Why did I push myself so hard to cover so much land area? Now I am dying and I only need a very small area to bury myself." One day when we look back , we will realize that we don't really need that much, but then we cannot turn back time for what we have missed. Life is not about making money, acquiring power or recognition . Life is definitely not about work! Work is only necessary to keep us living so as to enjoy the beauty and pleasures of life. Life is a balance of Work and Play, Family and Personal time. You have to decide how you want to balance your Life. Define your priorities, realize what you are able to compromise but always let some of your decisions be based on your instincts. Happiness is the meaning and the purpose of Life, the whole aim of human existence. But happiness has a lot of meaning. Which king of definition would you choose? Which kind of happiness would satisfy your high-flyer soul?
سال ها پیش، حاکمی به یکی از سوارکارانش گفت: مقدار سرزمین هایی را که بتواند با اسبش طی کند را به او خواهد بخشید. همان طور که انتظار می رفت، اسب سوار به سرعت برای طی کردن هر چه بیشتر سرزمین ها سوار بر اسبش شد و با سرعت شروع کرد به تاختن. با شلاق زدن به اسبش با آخرین سرعت ممکن می تاخت و می تاخت. حتی وقتی گرسنه و خسته بود، متوقف نمی شد چون می خواست تا جایی که امکان داشت سرزمین های بیشتری را طی کند. وقتی مناطق قابل توجهی را طی کرده بود به نقطه ای رسید . خسته بود و داشت می مرد. از خودش پرسید: چرا خودم را مجبور کردم تا سخت تلاش کنم و این مقدرا زمین بدست بیاروم؟ در حالی که در حال مردن هستم و تنها به یک وجب خاک برای دفن کردنم نیاز دارم. داستان بالا شبیه سفر زندگی خودمان است. برای بدست آوردن ثروت، قدرت و شهرت سخت تلاش می کنیم و از سلامتی و زمانی که باید برای خانواده صرف کرد، غفلت می کنیم تا با زیبایی ها و سرگرمی های اطرافمان که دوست داریم مشغول باشیم. وقتی به گذشته نگاه می کنیم. متوجه خواهیم شد که هیچگاه به این مقدار احتیاج نداشتیم اما نمی توان آب رفته را به جوی بازگرداند. زندگی تنها پول در آوردن و قدرتمند شدن و بدست آوردن شهرت نیست. زندگی قطعا فقط کار نیست ، بلکه کار تنها برای امرار معاش است تا بتوان از زیبایی ها و لذت های زندگی بهره مند شد و استفاده کرد. زندگی تعادلی است بین کار و تفریح، خانواده و اوقات شخصی. بایستی تصمیم بگیری که چه طور زندگیت را متعادل کنی. اولویت هایت را تعریف کن و بدان که چه طور می توانی با دیگران به توافق برسی اما همیشه اجازه بده که بعضی از تصمیماتت بر اساس غریزه درونیت باشد. شادی معنا و هدف زندگی است. هدف اصلی وجود انسان. اما شادی معنا های متعددی دارد. چه نوع شادی را شما انتخاب می کنید؟ چه نوع شادی روح بلند پروازتان را ارضا خواهد کرد؟ Short Stories:منبع با کمی تغییر در متن اصلی ترجمه:سعید ضروری نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
Love and Time موضوع: داستان کوتاه Short Story جمعه بیست و پنجم اسفند 1385 Love and Time Inspirational love stories Once upon a time, there was an island where all the feelings lived: Happiness, Sadness, Knowledge, and all of the others, including Love. One day it was announced to the feelings that the island would sink, so all constructed boats and left. Except for Love. روزی روزگاری، جزیره ای بود که تمام احساسات در آنجا زندگی می کردند. شادی ، غم ، دانش و همچنین سایر احساسات مانند عشق. یک روز به احساسات اعلام شد که جزیره غرق خواهد شد. بنابراین همگی قایق هایی را ساختند و آنجا را ترک کردند. بجز عشق. عشق تنها حسی بود که باقی ماند. عشق خواست تا آخرین لحظه ممکن مقاومت کند. وقتی جزیزه تقریبا غرق شده بود، عشق تصمیم گرفت تا کمک بخواهد. ثروت در قایقی مجلل در حال عبور از کنار عشق بود. عشق گفت: می توانی من را هم با خود ببری؟ ثروت جواب داد: در قایقم طلا و نقره زیادی هست و جایی برای تو وجود ندارد. عشق تصمیم گرفت از غرور، که او هم سوار بر کشتی زیبایی از کنارش در حال عبور بود در خواست کمک کند. -"غرور، لطفا کمکم کن" غرور جواب داد:"عشق، من نمی توانم کمکت کنم . تو خیس هستی و ممکن است به قایقم آسیب برسانی" غم نزدیک بود ، بنابراین عشق در خواست کمک کرد،" اجازه بده همراهت بیایم" غم جواب داد:" اه...عشق من خیلی غمگینم و نیاز دارم تنها باشم" شادی هم از کنار عشق گذشت و بقدری شاد بود که حتی صدای در خواست عشق را نشنید. ناگهان صدایی به گوش رسید،" بیا عشق، من تو را همراه خود خواهم برد" صدا، صدای پیری بود. عشق درود فرستاد و به حدی خوشحال شد که فراموش کرد مقصدشان را بپرسد. وقتی به خشکی رسیدند، پیری راه خودش را در پیش گرفت.عشق با علم به اینکه چه قدر مدیون پیریست از دانش که مسنی دیگر بود پرسید: "چه کسی نجاتم داد؟ " دانش جواب داد:" زمان بود" عشق پرسید:" زمان؟ اما چرا نجاتم داد؟ " دانش با فرزانگی خاص و عمیقی لبخند زد و جواب داد: " زیرا تنها زمان است که توانایی درک ارزش عشق را داراست" SHORT STORIESمنبع: ترجمه: سعید ضروری نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
Alexander Fleming موضوع: داستان کوتاه Short Story چهارشنبه نهم اسفند 1385 Alexander Fleming
His name was Fleming, and he was a poor Scottish farmer. One day, while trying to eke out a living for his family, he heard a cry for help coming from a nearby bog. He dropped his tools and ran to the bog. There, mired to his waist in black muck, was a terrified boy, screaming and struggling to free himself. Farmer Fleming saved the lad from what could have been a slow and terrifying death. The name of the nobleman: Lord Randolph Churchill. الكساندر فلمينگ کشاورز فقیر اسکاتلندی بود و فلمینگ نام داشت. يك روز، در حالي كه به دنبال امرار معاش خانواده اش بود، از باتلاقي در آن نزديكي صداي درخواست كمك را شنید، وسايلش را بر روي زمين انداخت و به سمت باتلاق دوید. پسری وحشت زده که تا كمر در باتلاق فرو رفته بود، فرياد مي زد و تلاش مي كرد تا خودش را آزاد كند. فارمر فلمينگ او را از مرگي تدریجی و وحشتناك نجات می دهد. روز بعد، كالسكه اي مجلل به منزل محقر فارمر فلمينگ رسید. مرد اشراف زاده خود را به عنوان پدر پسري معرفي کرد كه فارمر فلمينگ نجاتش داده بود. اشراف زاده گفت: " مي خواهم جبران كنم ". "شما زندگي پسرم را نجات دادی". کشاورز اسکاتلندی جواب داد: " من نمي توانم براي كاري كه انجام داده ام پولی بگيرم". پيشنهادش را نمی پذیرد. در همين لحظه پسر كشاورز وارد كلبه شد. اشراف زاده پرسید: " پسر شماست؟" كشاورز با افتخار جواب داد:"بله" با هم معامله مي كنيم. اجازه بدهيد او را همراه خودم ببرم تا تحصيل كند. اگر شبيه پدرش باشد، به مردي تبديل خواهد شد كه تو به او افتخار خواهي كرد. پسر فارمر فلمينگ از دانشكده پزشكي سنت ماري در لندن فارغ التحصيل شد. همين طور ادامه داد تا در سراسر جهان به عنوان سر الكساندر فلمينگ كاشف پنسيلين مشهور شد. سال ها بعد، پسر اشراف زاده به ذات الريه مبتلا شد. چه چيزي نجاتش داد؟ پنسيلين. منبع: SHORT STORIES نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
short stories موضوع: داستان کوتاه Short Story یکشنبه بیست و چهارم دی 1385 Story of the year
Mountain Story
"A son and his father were walking on the mountains. This relationship applies to everything, in all aspects of life; YOUR LIFE IS NOT A COINCIDENCE. IT'S A REFLECTION OF YOU!" داستان كوهستان پسري همراه با پدرش در كوهستان پياده روي مي كردند كه ناگهان پسر به زمين مي خورد و آسيب مي بيند و نا خود آگاه فرياد مي زند: "آآآه ه ه ه ه" با تعجب صداي تكرار را از جايي در كوهستان مي شنود. "آآآه ه ه ه ه" با كنجكاوي، فرياد مي زند:"تو كي هستي؟" صدا پاسخ می دهد:"تو كي هستي" سپس با صداي بلند در كوهستان فرياد مي زند:" ستايشت مي كنم" صدا پاسخ مي دهد:" ستايشت مي كنم" به خاطر پاسخ عصباني مي شود و فرياد مي زند:"ترسو" جواب را دريافت مي كند:"ترسو" به پدرش نگاه مي كند و مي پرسد:" چه اتفاقي افتاده؟ " پدر خنديد و گفت:" پسرم، گوش بده" اين بار پدر فرياد مي زند: " تو قهرماني" صدا پاسخ مي دهد : " تو قهرماني" پسر شگفت زده مي شود، اما متوجه موضوع نمي شود. سپس پدر توضيح مي دهد: " مردم به اين پژواك مي گويند، اما اين همان زندگيست" زندگي همان چيزي را كه انجام مي دهي يا مي گويي به تو بر مي گرداند. زندگي ما حقيقا بازتابي از اعمال ماست. اگر در دنيا عشق بيشتري مي خواهي، عشق بيشتري را در قلبت بيافرين. اگربدنبال قابليت بيشتري در گروهت هستي. قابليتت را بهبود ببخش. اين رابطه شامل همه چيز و همه ی جنبه هاي زندگي مي شود. زندگي هر چيزي را كه به آن داده اي به تو خواهد داد. زندگي تو يك اتفاق نيست، انعكاسي از وجود توست. داستان كوهستان، بهترين داستان سال نويسنده: نامشخص منبع: SHORT STORIES ترجمه: سعيد ضروري نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
داستان کوتاه انگلیسی...عقاب ها در طوفان موضوع: داستان کوتاه Short Story سه شنبه دوازدهم دی 1385 EAGLES IN A STORM Did you know that an eagle knows when a storm is approaching long before it breaks? The eagle will fly to some high spot and wait for the winds to come. When the storm hits, it sets its wings so that the wind will pick it up and lift it above the storm. While the storm rages below, the eagle is soaring above it. The eagle does not escape the storm. It simply uses the storm to lift it higher. It rises on the winds that bring the storm. When the storms of life come upon us - and all of us will experience them - we can rise above them by setting our minds and our belief toward God. The storms do not have to overcome us. We can allow God's power to lift us above them. God enables us to ride the winds of the storm that bring sickness, tragedy, failure and disappointment in our lives. We can soar above the storm. Remember, it is not the burdens of life that weigh us down, it is how we handle them. عقاب ها در طوفان آيا مي دانستيد كه عقاب قبل از شروع طوفان متوجه نزديك شدنش مي شود؟ عقاب به نقطه اي بلند پرواز مي كند و منتظر رسيدن باد مي شود. وقتي طوفان از راه مي رسد بال هايش را باز مي كند تا باد بلندش كند و به بالاي طوفان ببردش. در حالي كه طوفان در زير بالهایش در جريان است، عقاب بر روي آن در حال پرواز است. عقاب از طوفان نمي گريزد و از آن براي بلند تر پروزا كردن استفاده مي كند. با باد هايي پرواز مي كند و اوج مي گيرد كه طوفان را به همراه دارند. وقتي طوفان زندگي به سمت ما مي آيد و بی شک همه ما آنها را تجربه خواهیم کرد، مي توانيم با قرار دادن ذهن و اعتقاداتمان به سمت خدا بر آنها چيره شويم. طوفان ها نبايد بر ما غلبه كنند. ما مي توانيم اجازه بدهيم كه قدرت خدا ما را به فراتر از آنها ببرد. خداوند ما را توانا ساخته تا بر فراز باد هاي طوفان هايي كه همراه خود بيماري، مصيبت، شكست و نااميدي در زندگي را به ارمغان مي آورند پرواز كنيم. به ياد آوريد، بار زندگي نيست كه باعث سقوط ما مي شود بلكه علتش نوع عکس العمل ماست.
منبع: SHORT STORIES ترجمه: سعيد ضروري نوشته شده توسط سعید | لينک ثابت |
|
About
 داستان های کوتاه، شعر و نمایشنامه های ادبیات انگلیسی همراه با بررسی ، ترجمه فارسی خلاصه و...دانلود فیلم های ادبی.
برای استفاده بهینه از مطالب به آرشیو موضوعی مراجعه کنید با عضویت در خبرنامه مطالب جدید از طریق ایمیل برای شما فرستاده خواهد شد برای مشاهده بهتر صفحات از اینترنت اکسپلورر استفاده کنید استفاده از مطالب تنها با درج "لینک مستقیم" امکان پذیر است.
| |
|
All Rights Reserved by Saeed Zaroori © utopia |
